Donaties: Onvermijdelijke Tussenstand april 2013

Gulle Gabbers,

Tussen 17-3 en 8-4 zijn bedragen binnen gekomen vanuit Ouddorp via Goedereede en Melissant naar Hellevoetsluis. En van Oegstgeest, Berkel & Rodenrijs, Krimpen a/d Lek tot aan Barendrecht, Halsteren en Schuttorf.

Tezamen goed voor een bedrag van 900,--.

Dat betekent dat in totaal vanaf de sponsorbrief (van 23 januari) is binnengekomen:

                                                         5.602,--
Lief. Lief. En nog eens. Lief!


Ps. De komende maand zal ik ook de uitgaven van mijn ziektekosten van het eerste kwartaal 2013 melden.

Dwars Doorheen & Overheen

Wát 'n gedoe. Bah!
Hoe ellendig kan een mens zich voelen, zeg.
Thuiskomen na behandelgedoe, kinderen ziek en bij de eerstedebesteknuffel, zelf ook down & out.
Nog een gratis hyperthermietje en wat af & aan jankerij van een week er achter aan.
Ik weet 't zeker, het enige leuke aan een dip is de saus.

Maar goed. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
En pak ik het nog ff op bij Surprise Saturday van twee weken geleden.

Sinds een jaar of wat hebben we jaarlijks een zwaan-kleef-aan-weekend.
Een vast kluppie meiden en dan eens per jaar daar weer de vakantievriendin, overbuurvrouw, achternicht en collega van mee. Dan krijg je een nogal uh.. onorthodox zooitje bij elkaar.
Van een Diortypje tot een dwangneurootje, een spinnevrouwtje tot aan een poezenmoedertje en van een Marilyn Monroe & tot aan een flying object met de zachte G.
We hebben de leukste huizen gehad: kasteelwoning, boshutje, spookboerderij, name it.
Ze zeggen weleens dat wijven onder elkaar niet te harden zijn. Nou.. geef ze wijn, drop & shop enne.. geen centje pijn hoor.
Dat zwaan-kleef-aan-weekend is er het laatste jaar niet meer van gekomen.

Tot ik deze Surprise Saturday bij Dudok Rotterdam binnen gebonjourd werd.
Daar zaten ze keurig opgedoft op m'n blozende koortswangen te wachten.
Een goed weerzien. Ontroerend ook.
Met een volgestort hart van herinneringen kreeg ik een lantaarntje mee. Voor de duistere momenten, volgestort met centjes.
Een Merci Beaucoup & Au Revoir aan deze meisjes.

O.. en dan hebben we ook nog de Tietenklup. Dit kluppie bestaat uit een paar overjarige, haarvervende, snorwaxende aber doch galante dames. Eens in de maand eten we bij elkaar. We lachen te hard, eten teveel & drinken ons overdadig de drie gangen door. Altijd goed, al was ik daar deze week maar een uurtje bij.
Vorig jaar hebben we op de avond voor mijn borstamputatie nog een fotoshoot gedaan. Dat was me een momentje. We hadden nog even de roekeloze gedachte om onze tieten flashen tijdens een lokale voetbalbekerwedstrijd. Maar toen we de net gemaakte foto's bekeken, bleek het einde van de wereld dichterbij dan ons lief was. En hebben we unaniem besloten de wereld dit extra leed te besparen.

Verder gesproken met mijn oncoloog. Na juli 2012 krijg ik nu dan toch eindelijk een botscan, echo en nog een fijn bloedprikkerijtje. Het zal de eerdere berichten vanuit Duisland moeten gaan bevestigen.

Voor wat de initiatieven betreft, social media heeft ons inmiddels in de lokale media gebracht. Morgenochtend komt RTV Rijnmond draaien voor een achtergrond verhaal in aanloop naar de Marathon toe. Heeft de heer Gerco Don Juan een mooie Contikibus & chauffeur beschikbaar gesteld voor de Kidsrun as. zaterdag in Rotterdam.
Is het Onvermijdelijke Kunstwerk van Floor & Monique af. Deze zal deze week gepost worden op mijn blog.
En... kwam er een jongetje bij de tandarts in Bergen op Zoom. Bij de tandarts van Natasja met een envelopje voor het goede doel.
Zat ik deze twee weken niet te janken van ellende, dan was het wel van ontroering.

Er komt nog een fijne tussenstand van de donaties aan en ook het Verlossende Woord of ik -zolang het nodig is- financieel mag schuilen bij een stichting. Dat van alle extra kosten, in ieder geval mijn rekeningen in Duitsland betaald kunnen worden.
Een week met de laatste spullen klaarmakend voor de verkoop en de laatste voorbereidende marathonkilometers voor Natasja.

Mezelf met m'n restkoorts gisteravond van de bank afgeduwd en m'n loopschoenen aangevloekt.
Ik moest weten hoe groot mijn conditionele setback was, na deze twee kloteweken.
55 minuten joggen. In the pocket. Dit gaan we fiksen.

De komende week moet alles samen komen.
Dwars Doorheen & Overheen.

In de media

Die knappe schoonzus van me is out there! De Bergse Bode, Brabants Nieuwsblad, het AD (die ik nog zal plaatsen). Natasja vreet kilometers alsof ook haar leven er vanaf hangt. En beheert daarnaast ook nog eens mijn Facebook-pagina, Twitter & Pinterest. Je hebt van die trouwe alleskunners en zij is er zo één.                                                                                                              

'K nipoog je!                                                                                                                                           

Bergse Bode zondag 31-03-2013

'Uw Regio' april 2013

FF Niet

Ik zit er doorheen. De griep volgend op de behandelweek heeft me genekt.
Teveel aan mn hoofd. Teveel zorgen. Teveel afspraken. Teveel regelen.
Te op.

Geen blog. Misschien volgende week.

Asjemenou

Wát een week.Van alles wat.

De initiatieven hollen maar door! Willy Wonka met snoepgoeds. De klas van Moos met een heus plan van aanpak van zelfgemaakte spullen en intenties om mee te hollen. Als ook de klas van Babs. Een heuse kidsrun op zaterdag 13 april, met 'n fijne sponsorbus.
Kinderen, oma's, neefjes, nichtjes, de hele rataplan: we maken er een geweldig uitje van! Knapzakkie over de schouder én gaan..

Ben ik geinterviewd voor het AD Regionaal, door Suzanne. Wat ik spannend vind. Heb ze zelf gebeld. Het leuren met leed nog meer de wijde wereld in. Maar de sfeer is ontspannen. En oprechte interesse doet de rest. Nog een fijne foto d'r bij. Zouden er nog mensen zijn die denken dat ik nog steeds die kale kop heb? Nou, ik kan je vertellen dat ik een enorme gezellige krullenkop aan het kweken ben. Pijpekrullen worden het zelfs, let maar op. Een andere Suzanne van RTV Rijnmond wilde ook nog iets doen met verhaal bij de finish van de Marathon van Rotterdam 14 april as. Dus double luck. Dat kan ik wel gebruiken.

Zenuwachtig omdat ik op uitslagen wacht. Alweer wachten op uitslagen. Een totale scan krijg ik hier vooralsnog niet. Dus in Duitsland bloed laten aftappen en 'n plasje ingeleverd. En begint de onzekerheid.
Is mijn pril bevestigde gevoel naar de toekomst toe, terecht? Of niet?
Ik voel me goed. Ik weet het zeker. Maar is het ook écht zo?
Ik durf niet. Ik moet wel.
Ik wil het niet. Ik kan het wel.
Uiteindelijk durf ik niet te bellen. Ik wil het niet. Ik doe het niet.
Uitslagen plegen een aanslag op me.
Is de uitslag goed, vind ik het terecht & eng tegelijk. Hoe lang nog?
Is de uitslag fout, vind ik het onterecht & eng tegelijk. Hoe lang nog?
Ga ik wéér in die molen van gevoelens waar ik verdomme net uit ben.
En dus bel ik niet voor de uitslag. Fuck it. Bekijk het maar.
En niemand om me heen die dat weet.
Want dat vertel ik niet. Gaan zij zich zorgen maken en zullen mij daar niet mee willen belasten.
Wil ik dan ook niet. Weer zo'n mentale spagaat.

Zoonlief waarvan nu op school toch echt duidelijk wordt dat hij meer begeleiding nodig heeft. De woedeaanvallen zoals vorig jaar, komen nu bijna niet meer voor. Maar er blijft genoeg over om in dat kleine koppie rond te gaan... Het wordt nog duidelijker tijdens ons gesprekje. Het gaat wel goed op school, zeg je.
En voelt je hart dat ook zo? vraag ik.
"Nee. Die niet. Je weet toch dat ik liever thuis blijf? Bij jou. Of bij papa?"
Uiteindelijk komt er uit dat je bang bent dat wij dood gaan, als jij op school bent.
Mijn hemel. Mijn lieve, lieve kleine schat toch.
Dat wist ik niet. Dat jij dat voelde. En zo lang al. Alleen in angst.
Ik had het moeten weten.
Moeten aanvoelen.
Kunnen wegnemen.
Dat spijt me zo. Wat een angst voor ons kleine manneke.
Daar gaan pappa en ik je mee helpen, Moossie. Dat jij niet meer zo bang hoeft te zijn. Dat je weer met plezier op school kunt zijn.

Ik loop terug naar m'n auto en huil jouw tranen.
Bij m'n auto word ik aangesproken op mijn haastige parkeergedrag. Terecht trouwens.
Ik krijg een bijna onbedwingbare behoefte om te gillen.
Maar ik knik zwijgend in plaats daarvan.

Een week waarin ik een telefoontje van vriendin Neeltje krijg. Kaartjes gewonnen voor een Goois Jazzfestival.
Of ik mee ga van het weekend. Denk ik aan adhd-achtige muzieknoten & gooise kakdozen kijken. Dat lijkt me plots enig.

Krijg ik vrijdag op de valreep mijn enthousiaste behandelaar Wieger uit Duitsland aan de telefoon. Met de laatste uitslagen. Alle bloedwaarden zijn zeer verbeterd. Uit de allerlaatste celdeling-telling blijkt een lichte daling te zijn. Dat betekent dat de uitzaaiingen t/m het meetmoment gestabiliseerd zijn of dat uitzaaiingen op sommige plekken uitdoven en elders juist uitzaaiien. Dat is niét op basis van een celdeling-telling te zien. Alleen dat er onderaan de streep een lichte daling is.
Echt waar?!? Dat het goed is, voor nu?? Wij zijn blij voor mij. Zo hartstikke blij!
Ik sms m'n allerliefsten en vier de vrijdagavond vertrouwd gelukkig met klein blond & blond op de bank.

Zaterdag jazz. Soms vat ik de muziek. Soms helemaal niet. Voel ik me als een kind tussen de coulissen.
Kijken hoe anderen kijken. Anderen zien luisteren. Onbedoeld theater met, inderdaad, wat gooise kakdozen en een enkele stoere rockchick. Lig ik even later met Neeltje na te proesten in pyama. Snurken we de nacht door & ontbijten we overweldigend. Sluit ik Amsterdam af met een goed weerzien en boswandeling met een fijn mens en de fijne zijnen.

Eet ik vanavond mee bij de vader van mijn kinderen. Met een overbevolkte moederschoot. Wiegend kus ik een koortsig Moosje met z'n waterige oogjes en een enthousiast kroelende Babsie. Heb ik al heimwee naar ze, voor ik ze goed en wel losgelaten heb. In goede handen bij hun vader.

Deze week weer behandelingen, vitamine-infusen en de door mij zo gevreesde hyperthermie.
Die spuug ik alvast vol op de bek! Ik moet wel. En zal ook.
De kinderen wachten namelijk op mij bij thuiskomst. En Surprise Saturday is in aantocht.
Dusse.. kom vooral dóór.